ایران و گرسنگی دادن شهرهای سوریه به سبک قرون وسطی

استفان دی‌میستورا نماینده‌ی میانجی سازمان ملل: «مناطق تحت محاصره در سوریه شبیه‌ترین چیز نسبت به محاصره‌های مدل قرون وسطائی است که اکنون در تاریخ معاصر جلوی چشمانمان می‌بینیم.» (http://goo.gl/K0s6aJ)

در همان حال که یکی از دلایل نفرت عمومی از ایران در میان سوری‌ها و در میان جهان عرب، مشارکت ایران با رژیم بشار اسد در کشتار و آواره ساختن غیرنظامیان در مقیاسی میلیونی است، با این حال بخش عمده‌ای از این تنفر به شیوه‌‌‌های بدوی شکنجه و زجر دادن دسته‌جمعی بازمی‌گردد که سال‌ها بود جهان آن را در چنین ابعادی به خود ندیده بود. این حقیقت است که ایران را در منظر بسیاری از سوری‌ها به شیطانی مافوق تمامی شیاطین (نظیر داعش و القاعده) بدل ساخته است.

استراتژی «گرسنگی بکشید یا زانو بزنید» (یا همان الجوع او الرکوع) که ارتش بشار اسد بصورت سیستماتیک از ابتدای جنگ داخلی در قبال شهرهای تحت کنترل مخالفان در پیش گرفته است (از ۱۸‌ منطقه تحت محاصره‌ی کنونی در خاک سوریه، ۱۵ منطقه توسط ارتش سوریه محاصره شده‌اند)، امری است که بصورت هدفمند اجرایی شده و به همین دلیل است که فشار سازمان ملل برای شکستن محاصره با مقاومت روبرو می‌شود. اینان مناطقی نیستند که در اثر اتفاق‌ و کشمکش‌های طبیعی جنگی روی زمین ایزوله شده‌ باشند؛ بلکه مناطقی هستند که بر اثر یک تصمیم مشخص و تاکتیک جنگی به این وضع درآمده‌اند: راه‌های ورود به شهر عمدا بسته شده و به حدی با توپ و بمب‌بشکه‌ای شهر را هدف می‌گیرند تا منطقه خود را تسلیم کند. اگر نماینده سازمان ملل گفته است که حکومت اسد قوطی‌های شیرخشک را از داخل اولین محموله ورودی کانتینرهای این سازمان به شهرک داریا پس از چهار سال محاصره برداشته‌ است و این سازمان به این دلیل کل کاروان را برگردانده است (http://goo.gl/K0s6aJ)، امر غیرمنتظره‌ای نیست از آنجا که تابعی از همان استراتژی جنگی بلند‌مدت به حساب می‌آید.

این شیوه‌‌‌ی محاصره نمی‌توانسته است در طول این سالیان طولانی جنگ داخلی تنها به دست سربازان ارتش سوریه ادامه پیدا کند، مگر با همیاری گسترده‌‌ای که ایران در دو زمینه‌ی مجزا انجام داده است، بُعد نظامی و بعد سیاسی:
۱- روی زمین با کمک بازوهای نظامی خود که به یاری ارتشیان سوریه آمده بودند تا شهرها را از گرسنگی از پا درآورند (نظیر حزب‌الله لبنان در شهرک مضایا و افغان‌های فاطمیون و عراقی‌های لواء ابوالفضل‌العباس در دور شهرک ببیلا و یلدا در جنوب دمشق؛ دو موردی که منجر به مرگ سوری‌ها بر اثر قحطی شد)
۲- از سوی دیگر با بهره‌گیری از اهرم‌های دیپلماتیک خود که بتواند نهادهای بین‌المللی را فلج کند.

مدتی پیش در سپتامبر ۲۰۱۵ جان کری وزیرخارجه آمریکا گفته بود که از ایران خواسته است تا جلوی اسد را در پرتاب بمب‌های بشکه‌ای بگیرند و مقامات ایرانی در جواب او گفته‌اند که این بستگی خواهد داشت که آمریکا بخواهد در این معامله چه امتیازی بدهد (https://goo.gl/HtsZmS). آن قضیه به فرجامی نرسید، اکنون موضع ایران در زمینه‌ای دیگر پیرامون کمک‌رسانی هوایی به شهرهای محاصره‌ شده واکنش‌ها را برانگیخته است.

در میانه‌ی گزارشی که روزنامه الحیات چاپ لندن امروز از جریان مذاکرات ژنو به قلم ابراهیم حمیدی، خبرنگار مورد وثوق و دارای منابع اطلاعاتی از درون مذاکرات، منتشر کرده است؛ از قول مقامات دیپلماتیک موردی از اختلاف نظر بین مقامات ایرانی و روسی در حین جلسه و سر میز مذاکره مخابره شده است. مطابق گزارش، در جریان بحث میان جواد ظریف و وزرای کشورهای عربی، مخالفان سوری مسئله‌ی پرتاب کمک‌های هوائی را روی شهرهای تحت محاصره بر اساس طرح ژنو مطرح کرده‌اند (همانند امری که برای الفوعه و کفریا در ماه‌های پیش به دفعات صورت پذیرفته است). در همان حال که نماینده روسیه در صحبت‌های آغازین موافقت ضمنی خود را با باز کردن راه کمک‌رسانی هوایی نشان داده است، طرف ایرانی با سکوت نارضایتی خود را به اطلاع جمع رسانده است (http://goo.gl/ulI2u9). پس از اظهارات جان کری، این علنی‌ترین موردی است که از موضع ایران و جواد ظریف درباب بحران انسانی سوریه به بیرون درز کرده است.
این موضع، مصاحبه‌ی «سیدحسن انتظاری»، عضو قطع نخاع شده سپاه پاسداران در جنگ سوریه را به اذهان می‌آورد که چندی پیش در سایت نزدیک به این نیرو، مشرق‌نیوز، منتشر شد و روایتی عریان از این استراتژی مرگبار ایران را در قبال صدها هزار ساکن‌ شهرهای سوریه به نمایش گذاشت:
«آموزش ما این بود که [در شهرهای تحت کنترل مخالفان] شرایط را برای تروریست ها طوری در تنگنا قرار دهیم که مردم عادی نتوانند به رفت و آمد معمولی خودشان ادامه دهند. شرایط را برای تروریست ها سخت تر کنیم تا اسیر شوند یا به طریقی دیگر با آنها مقابله شود… ارتش الان دیگر در مناطقی که تحت اختیار تروریست ها قرار دارد با مردم عادی وارد جنگ نمی‌شود بلکه تروریست ها را تحت محاصره و در تنگنا قرار می‌دهند تا با جلوگیری از ارسال سلاح و امکانات به این ها کم کم ضعیف و خودشان تسلیم شوند.» ( http://goo.gl/a50SPR)
شیوه‌ی بالا عموما با نام «تنبیه دسته‌جمعی» یا Collective Punishment شناخته می‌شود و مطابق کنوانسیون ژنو که پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۹ به تصویب رسید جنایت جنگی محسوب می‌شود.

*عکس: «نه غذا، نه کودکی»، شهرک داریا، دمشق، در چهارمین سال محاصره توسط ارتش سوریه

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s