«عزیزان توجیه‌کننده بشار اسد؛ قهرمان شما یک جنایتکار جنگی است، حتی اگر سوری‌ها را با…

«عزیزان توجیه‌کننده بشار اسد؛ قهرمان شما یک جنایتکار جنگی است، حتی اگر سوری‌ها را با گاز خفه نکرده باشد»
ترجمه مقاله مهدی حسن، مجری شیعه برنامه UpFront، درباره وقایع سوریه

«توجیه‌کنندگان عزیز بشار اسد؛
می‌بخشید که مزاحم می‌شوم. می‌دانم الان خیلی مشغول هستید که خودتان و بقیه ما را قانع کنید که قهرمان‌تان ممکن نیست از تسلیحات شیمیایی برای کشتن قریب ۷۰ تن در منطقه تحت کنترل شورشیان در شهرک دوما استفاده کرده باشد. شاید حق با دکتر مرموز مقاله رابرت فیسک باشد و شاید صدها جان‌به‌دربرده و شاهد عینی حمله همه «بحران را بازی کرده باشند»
شاید یک سال پیش هم اسد از سارین استفاده نکرده بود تا بیش از یکصد تن را در منطقه خان شیخون تحت کنترل شورشیان بکشد. اما یک گزارش تحقیق مشترک که به وسیله سازمان ملل و سازمان منع گسترش تسلیحات شیمیایی انجام شد، به «مدرک غیرقابل انکاری» دست یافت که اسد از سارین استفاده کرده بوده است. سازمان دیدبان حقوق بشر و هانس بلیکس هم تایید کردند که احتمالا اسد باید مسئول دانسته شود. اما شاید آن‌ها همه اشتباه می‌کنند. یا، شاید حقوق‌بگیر سازمان سیا هستند.

چیزی که می‌خواهم بگویم این است: چه کسی اهمیت می‌دهد؟ واقعا، چه کسی برایش مهم است؟ چه اسد باشد که اوایل این ماه یا سال پیش از تسلیحات شیمیایی در سوریه استفاده کرده باشد یا اسد نباشد، ممکن است برای رهبران آمریکا، بریتانیا و فرانسه که تصمیم گرفتند حملات هوایی غیرقانونی و فراتر از آن بی‌معنی‌ای را صورت دهند مهم باشد. اما این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که رئیس‌جمهور مادام‌العمر سوریه هیولایی است که دست به تجاوزات حقوق بشری عظیمی شامل جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت زده است.
حالا کامل می‌فهمم که چرا وقتی هواداران راست افراطی برای بمب‌های بشکه‌ای هلهله می‌کردند، برای بعضی از شما اندازه لعنت خدا هم اهمیت نداشت. اما شما چپ‌های رادیکال ضدجنگی که موضع نرمی نسبت به دیکتاتور دمشق دارید: عقلتان را از دست داده‌اید؟ شرم نمی‌کنید؟

به یاد بیاورید: اسد در بمباران دوما از تسلیحات شیمیایی استفاده کرده باشد یا نه ربطی به پرونده اخلاقی علیه او ندارد. بقیه جنایاتش چه؟ آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری بود وقتی بدون استفاده از سارین و کلر، طبق گزارش سازمان ملل «خانه‌ها، مراکز درمانی، مدارس، تجهیزات برق‌رسانی و آبرسانی، نانوایی‌ها و مزارع» را «با بمباران‌های کور» هدف می‌گرفت؟ یا وقتی بمب‌های بشکه‌ای را (۶۸ هزار بمب بشکه‌ای از سال ۲۰۱۲ به این طرف طبق یک محاسبه) روی شهروندان بی‌دفاع پرتاب می‌کرد جنایتکار جنگی کمتری بود؟ یا وقتی بمب‌های خوشه‌ای را می‌انداخت؟ یا موشکباران‌های خوب مدل قدیمی‌اش را انجام می‌داد؟

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری بود وقتی در ابتدای قیام سوری‌ها در مارس ۲۰۱۱ « در جریان تظاهرات‌ها در جنوب سوریه آتش گشود… و معترضان مسالمت‌جو را کشت» مدت‌ها پیش از آن‌که جهادی‌ها به کشور برسند تا علیه رژیمش بجنگند؟ یا وقتی سربازهایش جنازه‌ی شکنجه شده‌ی معترض ۲۵ ساله غیاث مطر (ملقب به «گاندی کوچک» به خاطر تعهدش به فعالیت عاری از خشونت) را به زن حامله و والدین‌اش در شهرک داریا در سپتامبر ۲۰۱۱ تحویل دادند؟

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری بود وقتی بمب‌های بشکه‌ای‌اش صدها هزار سوری را مجبور کردند از خانه‌هایشان فرار کنند؟ یک تحقیق انجام گرفته در اکتبر ۲۰۱۵ از پناهجویان سوری ساکن آلمان نشان داد که از هر ۱۰ نفر ۷ نفر اسد را برای خشونت درگرفته در کشورشان سرزنش می‌کنند، در قیاس با یک نفر از سه نفری که داعش را مسئول می‌دانستند.

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری است وقتی اوست که مشغول شکنجه‌ ده‌ها هزار سوری در سیاهچاله‌هایش بوده است؟ شکنجه‌هایی که در بسیاری موارد با مرگ و ناپدید شدن زندانیان خاتمه یافته است. پائولو سرجیو پین‌هیرو مسئول کمیسیون تحقیق سازمان ملل در أمور سوریه در فوریه ۲۰۱۶ گفت:«مقیاس عظیم مرگ زندانیان نشان می‌دهد که دولت سوریه مسئول جرائمی همچون جنایت علیه بشریت به شمار می‌رود که مصداق نسل‌کشی هستند.»

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری اسد وقتی نیروهای امنیتی‌اش مردم شهرک مضایا تحت کنترل شورشیان را در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ به معنی واقعی کلمه قحطی دادند؟ طبق گزارش سازمان پزشکان مدافع حقوق بشر مرگ ساکنان بر اثر گرسنگی و سوءتغذیه ثبت شد و مابقی اهالی مجبور شدند با سوپ درست شده از علف و برنج جان به در برند. دبیر کل سازمان ملل بان کی مون در ژانویه ۲۰۱۶ با اشاره به وضعیت در مضایا و باقی شهرک‌های تحت کنترل شورشیان گفت: «بگذارید صریح بگویم. استفاده از گرسنگی به عنوان سلاح جنگی یک جنایت جنگی محسوب می‌شود.»

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری محسوب می‌شد وقتی در سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ به محاصره و بمباران فلسطینی‌های بی‌خانمان در کمپ آوارگان یرموک، در چند کیلومتری محل اقامت رئیس‌جمهوری‌اش، دست زد؟ عفو بین‌الملل در گزارشی در مارس ۲۰۱۴ قید می‌کند: «گزارش‌های تکان‌دهنده از خانواده‌های [فلسطینی] که تلاش می‌کردند باخوردن سگ‌ها و گربه‌ها چاره‌ای بجویند و غیرنظامیان هدف گرفته شده به وسیله تک‌تیراندازان [ارتش سوریه] زمانی که سعی می‌کردند به دنبال غذا بروند، همه جزییاتی آشنا از حکایت وحشت‌انگیزی را به دست می‌دهند که در یرموک به وقوع پیوست»

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری است وقتی اعضای دستگاه اطلاعاتی‌ بدنامش مطابق گزارش‌ها «ماهر عرر» را در سال ۲۰۰۳ به خواست دولت آمریکا با کابل‌های برق شلاق می‌زدند، مدت‌ها پیش از آن‌که بهار عربی در سال ۲۰۱۱ دربگیرد؟ رئیس‌جمهور سوریه همدست مشتاقی بود در برنامه «نمایش فوق‌العاده» و سوریه را بدل به یکی از مقاصد مظنونین تحویلی در زمان دستگاه رئیس‌جمهوری بوش کرد. طبق اظهارات مامور سابق سازمان سیا رابرت بائر: «اگر می‌خواهید بازجویی جدی داشته باشید، زندانی را بفرستید به اردن. اما اگر می‌خواهید زندانیان شکنجه شوند، بفرستیدشان به سوریه.»

آیا اسد جنایتکار جنگی کمتری است زمانی که جهادی‌ها را به داخل سوریه و عراق قاچاق می‌کرد تا حملات انتحاری را نه علیه سربازان آمریکایی که علیه شهروندان عراقی صورت دهند؟ نوری‌المالکی [نخست‌وزیر عراق] در سال ۲۰۰۹ گفت: «نود درصد تروریست‌ها با ملیت‌های مختلف عربی از طریق سوریه به داخل خاک عراق راه پیدا کرده‌اند.» موفق‌الربیعی، مشاور امنیت ملی سابق عراق در سال ۲۰۱۵ گفته است:«من دو بار رفتم و با رئیس‌جمهور بشار اسد دیدار کرد و مدارک عینی را به اونشان دادم… که نیروهای امنیتی او دخیل هستند… در نقل و انتقال جهادی‌ها از سوریه به عراق».

آیا واقعا می‌خواهید به من بگویید تمام این‌ها «فیک‌نیوز» هستند؟ همه پروپگاند ساخته و پرداخته طرفداران شورشی‌ها و طرفداران کشورهای خلیج است؟ که هیچ‌کدام اتفاق نیفتاده؟ که هیچ‌کدام از صدها هزار شهروند قربانی یا میلیون‌ها پناهجوی سوری تقصیر اسد نیست؟ که هیچ‌کدام از شکنجه‌ها واقعی نبوده؟ یا آوارگان فلسطینی خودشان خودشان را قحطی داده‌اند؟ ماهر عرر همه را از خودش درآورده؟ غیاث مطر خودش خودش را کشته؟ واقعا؟
آیا این تکذیب جنایت لازم است؟ این تنها راهی است که بتوانید با سیاست خارجی متجاوزکارانه آمریکا و افراطی‌گرایی ملهم از عربستان سعودی و فرصت‌طلبی اسرائیلی مخالفت کنید؟ با شستن جنایات جنگی به خوبی ثبت‌شده‌ی اسد و اینکه تمام امدادرسانان انسانی را «القاعده» بنامید و تمام شهروندان قربانی با بمب‌ها و گلوله‌ها را «تروریست‌ها» خطاب کنید؟ با اینکه به ایران و روسیه حالی بدهید تا از این طریق به آمریکا و عربستان بیلاخی نشان داده باشید؟ این معنای امپریالیسم‌ستیزی احمق‌ها نیست؟
بگذارید شفاف بگویم، قبل از آنکه بیفتید به «پس ‌چه ‌ایسم» و روش‌های همیشگی‌تان یا تلاش کنید برچسب سازمان سیا و مامور صهیونیست‌ها و قطری‌ها به من بزنید: بله، گوره‌های شورشی سوری سهم خودشان را در ارتکاب قتل، ربودن و شکنجه دارند. من همیشه منتقد ثابت شورشیان بوده‌ام و احتیاج به هیچ درسی از جانب شما ندارم که نقش شرم‌آورشان را در بیشتر شدن و وسعت گرفتن خشونت و آشوب در سوریه یاد بگیرم.

اما این وسط چیزی وجود دارد: شما می‌توانید جرائم شورشیان و مداخله غرب در سوریه را محکوم کنید بدون اینکه برای کسی به نفرت‌انگیزی اسد توجیه بتراشید یا از او تمجید کنید. مثال معروف راه رفتن و همزمان آدامس جویدن را فراموش کرده‌اید؟ یا آن یکی مثال را که دشمن دشمن من دوست من نیست؟ رد کردن شورشیان و حامیانشان مستلزم این نیست که از اسد و حامیانش دفاع کنید. در مقایسه با داعش، رئیس‌جمهور سوریه ممکن است در نظر شما شرور کوچکتری باشد، اما همچنان یک شرور است.

و نگاه کنید، ما می‌توانیم سر این‌که منطقه پرواز ممنوع داشته باشیم یا نه مجادله کنیم(من موافق این طرح نبودم)، یا در مورد مسلح مردن شورشیان(من موافق نبودم)، حملات هوایی آمریکا(من موافق نبودم) یا تغییر رژیم در دمشق (من موافق نیستم). آنچه را نمی‌توانیم انجام دهیم و نباید انجام دهیم، بحث بر سر جنایات جنگی غیرقابل وصفی است که اسد علیه مردم خودش انجام داده است. آن‌چیزی که نمی‌توانیم درباره‌اش بحثی داشته باشیم چشم بستن بر ماهیت غیراخلاقی و خشونت‌بار رژیم اوست.

حقیقت این است که بشار اسد به هیچ جور ممکن یک ضدامپریالیست نیست، یک سکولار خط مقدم ضد جهادیسم هم نیست. او یک قتل‌عام‌گر است. ساده و صریح. در واقع، دیکتاتور سوریه از مدت‌ها پیش جایش را در معبد خونریزان بزرگ معاصر رزرو کرده است؛ در کنار هیتلر، استالین، مائو، پل‌پوت، هنری کیسینجر و جرج بوش. کمتر انسان زنده‌ای به خاطرم می‌رسد که بیشتر از اسد خون روی دستانش داشته باشد.

پس، چرا دفاع از او؟ چرا رو آوردن به تئوری‌های توطئه به نفع او؟ چرا کوچک شمردن تجاوزات و جنایات او؟ و آیا این چیزی بیشتر از یک دورویی حقیرانه نیست که شما پیوسته خواهان توقف خشونت غرب و دولت‌های خلیج[فارس] یا شورشیان هستید، و در عین حال خشونت‌های اسد را نادیده می‌گیرید و کوچک فرض می‌کنید؟
با احترام
مهدی»
منبع: مقاله اینترسپت، ۱۹ آوریل ۲۰۱۸
https://goo.gl/kQWrhc

ایران و تاسیسات شیمیایی سوریه

شب گذشته و طی حمله محدود موشکی آمریکا، فرانسه و بریتانیا ساختمان‌های وابسته به مرکز تحقیقات و توسعه‌ شیمیایی سوریه، موسوم به SSRC، در دمشق و عمدتا در منطقه برزه هدف قرار گرفتند.
بین این مرکز ، حکومت ایران و وزارت دفاع سوریه سابقه همکاری طولانی مدتی وجود داشته است.
متن زیر، ترجمه بخشی از سند محرمانه ۱۲ سال پیش وزارت خارجه آمریکا درباره گزارش ارائه شده توسط آلمان در اجلاس سالانه گروه AG ( کشورهای حامی منع گسترش سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیکی) در پاریس است که به این همکاری اشاره دارد:

«آلمان فایل پاورپوینتی را ارائه کرد با عنوان «همکاری ایران و سوریه؛ ردیابی برنامه‌ی تسلیحات شیمیایی یا توسعه‌ی زیرساختارهای شیمیایی غیرنظامی؟».
طی آن آلمان گزارشی از مقاله‌ی نشریه‌ی هفتگی امنیت دفاعی جین را ارائه داد که در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۵ منتشر شده بود و ادعا می‌کرد ایران با تاسیس چهار الی پنج تسهیلات تولید ماده تسلیحات شیمیایی در حال کمک به سوریه برای برنامه‌ی جنگ‌افزار شیمیایی نوآورانه‌اش است. ایران طراحی ساخت و تجهیزات را فراهم آورده است تا سالانه ده‌ها تا صدها تن ماده وی‌ایکس، سارین و خردل تولید شود. مهندسان ایرانی از سازمان صنایع دفاع این کشور از سوریه بازدید کرده و ناظر بر محل کارخانه‌ها و ساخت آنها بوده‌اند که از انتهای سال ۲۰۰۵-۲۰۰۶ زمانبندی شده است.
توافق‌های قبلی ایران و سوریه شامل گلیکول، سولفید سدیم و اسید هیدروکلریک بوده اند که آلمان تصور می‌کند می‌توانند در تولید گاز خردل استفاده شوند. تماس‌های قبلی بین سازمان‌های صنایع دفاعی ایران و سوریه شامل خط تولید ضدیخ در ژوئن ۲۰۰۵ ، انتقال ۱۵۰۰ آنود گرافیتی در سپتامبر ۲۰۰۵، انتقال ۱۰۰ کیلوگرم کلرید ابی‌دوکسیم[عامل تولید گاز اعصاب]، فیلتر، محفظه و موارد دیگر است. در سال ۲۰۰۳-۲۰۰۴ نیز ردیاب‌های ND-CAM منتقل شده‌اند.
برداشت کلی آلمان این است که این فعالیت‌ها نشان می‌دهد تولید تسلیحات شیمیایی به صورت مستقل تنها از سوی سوریه پیگیری نمی‌شود و ایران دانش محدودی در مهندسی کارخانجات شیمیایی دارد. آلمان همچنین خبر جدیدی درباره‌ی تلاش‌های جدید سوریه برای تولید ماده عامل اعصاب ندارد. آلمان معتقد است سوریه در حال احداث زیرساختی برای مواد اولیه شیمیایی، برای ارتش سوریه یا مرکز مطالعات و تحقیقات علمی SSRC است که در حال تولید مواد شیمیایی با قابلیت استفاده دوگانه برای گاز خردل (شامل سولفید سدیم) است و مابین سازمان صنایع دفاع سوریه و ایران همکاری بلند‌مدتی در زمینه‌ی موارد مرتبط با NBC(هسته‌ای، بیولوژیکی،شیمیایی) وجود دارد.»
منبع: https://goo.gl/XQYYmP

«جنایت اسد؛ مسئولیت جهانی»

ترجمه مقاله موضع رسمی روزنامه گاردین انگلیس درباره حمله شیمیایی اخیر در دوما

«تکرار دوباره حمله شیمیایی توسط سوریه علیه شهروندانش آخرهفته گذشته شرم آور و وحشیانه است. در آخرین منطقه تحت کنترل شورشیان در حومه دمشق، دوما، ده‌ها نفر در نتیجه حمله شیمیایی روز شنبه دچار خفگی شدند. این اولین بار نیست که چنین اتفاقی رخ می‌دهد. از اولین حمله گاز سارین به خان العسل در سال ۲۰۱۳ تا کنون رژیم مرتکب ده‌ها حمله شیمیایی شده است. این حملات عامدانه و هدفمند علیه شهروندان غیرنظامی ناشی از خار شمردن سنگدلانه‌ی انسانیت و نادیده گرفتن قوانین جنگی است. پاسخ رسمی دولت سوریه مبنی بر اینکه کشتار اخیر ساختگی بوده است، به مراتب بدتر از وهن و تحقیر است.
با این وجود بشار اسد دوباره دست به استفاده از سلاح شیمیایی زده است، به دو دلیل که هم خودش و هم دیگران را بی آبرو می‌کند. اولین دلیل این است که هم ابزار و هم اراده اش را دارد. دومین دلیل اینست که می‌داند قادر است از آن سلب مسئولیت کند. جنایات او به پای خودش گذاشته می‌شود، اما وقوع این جنایات به این خاطر امکان پذیر شده است که اعمال هرگونه تحریم‌های موثر و قانونی ، سیاسی و نظامی ناموفق مانده‌ است.

ممکن است بپرسید دلیلش چیست؟ این دولت چه نیازی دارد یکی از حساس‌ترین خط قرمزهای عملیات جنگی را در حالی زیر پا بگذارد که پروسه زجرکش کردن تدریجی اهالی تحت محاصره غوطه شرقی در حومه دمشق بالاخره دارد به مرحله مخوف پایانی نزدیک می‌شود؟ برای پاسخ مناسب به این سؤال لازم است در رفتارشناسی چنین رژیمی دقیق تر شویم. رژیمی که از اعمال زور سرکوبگرانه، ایجاد رعب و وحشت در میان شهروندان و مجازات کور مخالفین به عنوان یک سیاست ثابت هیچوقت ابایی نداشته است و علنا آن را به نمایش می‌گذارد. البته پس از ماجرای مسمویت شیمیایی اسکرایپل [جاسوس سابق روسی]، خیلی هم غافل‌گیرکننده نیست اگر بدانیم خود روسیه نیز سهم مهمی در این واقعه اخیر داشته است. کنترل هوایی غرب سوریه به دست روسیه است و در سایه چنین حمایتی نیروی هوایی سوریه می‌تواند دست به عملیات هوایی بزند. مشاوران روسی در پایگاه نظامی که موشک‌های سوریه از آن شلیک می‌شوند حضور دارند. ممکن است روس‌ها در یک یک تصمیمات دولت سوریه دخالت مستقیم و تنگاتنگ نداشته باشند ولی در رابطه با حملات شیمیایی رژیم اسد پشتیبانی نظامی و سیاسی می‌کنند. وتوی ستیزه‌جویانه روسیه بر سر هر مصوبه سازمان ملل که بتواند نقش موثر بازدارندگی را ایفا کند، برای اسد مانند چراغ سبزی بوده است که به کشتار کودکان خود مشغول باشد.

در عین حال سیاست اتخاذی آمریکا در حالت کلی و به طور خاص در مورد حمله اخیر به همان اندازه غیر قابل دفاع‌ است. سیاست اوباما در پی جنگ عراق، سیاست عدم تصمیم گیری بود. در کابینه ترامپ این روند به سمت آشوب و بی‌برنامگی نزول کرده است. سال گذشته در پی حمله شیمیایی به خان‌شیخون که به کشته شدن ده‌ها تن منجر شد،‌ ترامپ مقر نظامی که عملیات از آن انجام شده بود را با شلیک ۵۹ موشک کروز هدف قرار داد. از آن پس سیاست آمریکا در قبال سوریه و به طور خاص در برخورد با کردها پیوسته تغییر کرده است. در ماه ژانویه، وزیر امور خارجه وقت،‌ رکس تیلرسون،‌ متعهد شد که نیروهای آمریکا تا زمان شکست کامل داعش در سوریه خواهند ماند. یک هفته پیش ترامپ این قرار را نقض کرد و اعلام کرد که وقت آن است که نیروهای ارتش آمریکا از سوریه خارج شوند. فردای همان‌ روز دوباره حرف خود را عوض کرد و گفت که نیروهای آمریکا قرار نیست تا ماه‌‌ها خارج شوند. خیلی جای تعجب نخواهد بود اگر اسد در این میان از فرصت استفاده کرده باشد. روز یکشنبه ترامپ،‌ تهدید کرد که اسد بهای سنگینی خواهد پرداخت. واقعیت اما اینست که آمریکا هم شدیدا در تنگنا قرار گرفته است.

سقوط غوطه شرقی در دست اسد پایان منازعات سوریه نخواهد بود. به احتمال قریب به یقین آغاز مرحله دیگری از مناقشه است. با امنیت بیشتر ایجاد شده در دمشق و به سایه رفتن موقت داعش،‌ کشور عملا به سه پاره تقسیم خواهد شد. رژیم اسد با حمایت ایران و روسیه،‌ کردها در حمایت نامتعادل و بی ثبات آمریکا و قسمت شمال حلب در کنترل ترکیه. این موقعیت اگر نه بیشتر،‌ به اندازه سال ۲۰۱۱ که قیام مخالفین بر ضد اسد شروع شد نا‌متعادل است. بدون یک راه حل سیاسی غیر محتمل، کشتار اسفبار دوما احتمالا آخرین فاجعه از این دست نخواهد بود.»

منبع:گاردین، ۸ آوریل ۲۰۱۸

https://goo.gl/fHnrZL

مقایسه‌ی کپسول گاز کلر ارتش سوریه به کار رفته در بمباران شیمیایی شهرک دوما با…

مقایسه‌ی کپسول گاز کلر ارتش سوریه به کار رفته در بمباران شیمیایی شهرک دوما با کپسول‌های حملات پیشین در شهرهای دیگر
فیلم‌ها:
سراقب، ادلب، ۴ فوریه ۲۰۱۸:https://goo.gl/Pt4JXu
خان‌العسل، حلب غربی، ۲۲ آگوست ۲۰۱۷: https://goo.gl/F45TfD
لطامنه، حما، ۲۵ مارس ۲۰۱۷: https://goo.gl/fXKQpA
کفرزیتا، حما، ۱ اکتبر ۲۰۱۶: https://goo.gl/jbBzaF
حلب شرقی، نوامبر و دسامبر ۲۰۱۶: https://goo.gl/2zV1nv
دوما، ۷ آوریل ۲۰۱۸: https://goo.gl/K1eR9J

فیلم کامل گزارش نفیسه کوهنورد، خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی، روی تصاویر کودکان در حال خفگی…

فیلم کامل گزارش نفیسه کوهنورد، خبرنگار بی‌بی‌سی فارسی، روی تصاویر کودکان در حال خفگی و مرگ در اثر حمله شیمیایی ارتش سوریه به دوما در غوطه شرقی:
«گفته می‌شود این تصاویر دراماتیک است و ترفند جیش‌الاسلام برای جلب توجه است
ناظران بی‌طرف می‌گویند سلاح شیمیایی را در زیرزمین هم می‌شود ساخت و نیازی به کارخانه نیست»
تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی، ۱۹ فروردین ۱۳۹۷

کشته شدن ۳ عضو سپاه پاسداران در حملات موشکی اسرائیل به سوریه

در جریان حمله‌ی هوائی جنگنده‌های اسرائیل به به پایگاه هوایی نظامی تیاس(T4) در حمص شرقی طی شب گذشته، دستکم ۳ تن از اعضای سپاه پاسداران به نام‌های عمار موسوی، اکبر زوار جنتی و مهدی لطفی نیاسر کشته شدند.



حمله شیمیایی ارتش سوریه به شهرک دوما در غوطه شرقی دمشق

با گذشت چندین ساعت از حمله، آمار کشته‌شدگان از شمار ۱۰۰ تن عبور کرده است.
نوع دقیق گاز به کار رفته در حمله (کلر یا سارین) هنوز مشخص نیست.
*فیلم از محل بمباران و درمانگاه میدانی( هشدار، حاوی تصاویر بسیار دلخراش +18 )

حمله شیمیایی به شهرک دوما در غوطه شرقی

ساعتی پیش در پی حمله ارتش سوریه با گاز به شهرک دوما در غوطه شرقی دستکم ۳۳ تن (شامل زنان و کودکان)جان باختند.
*تصاویر بیشتر: (هشدار، حاوی عکس‌های دلخراش)
https://goo.gl/5EmdLo
*فیلم: (هشدار،حاوی محتوای دلخراش)
https://goo.gl/VGjcH7